W pracach tych skupiłem się na reakcji na światło i cień które sprawiają, że formy te wzbudzają w nas chęć kontaktu zmysłowego, dotyku. Dążyłem w nich do stworzenia abstrakcyjnego przedmiotu użytkowego, w którym nie chodzi o bezpośrednie naśladowanie przedmiotów istniejących, a raczej przynależności do świata potrzeb, funkcji. Chciałem stworzyć uniwersalną, abstrakcyjną formę użytkową, w której czytelne są charakterystyczne cechy przedmiotów użytkowych oraz w której zaznaczone są wartości charakteryzujące relacje człowieka z przedmiotem użytkowym. Miękkie kształty, które nadałem pracom, sugerują dopasowanie do ciała człowieka. Dążyłem do uzyskania zmysłowego kształtu, nie tyle organicznego (pochodnego natury) co sensualnego, oddziaływującego na zmysły, tak aby przyjemność estetyczna wynikająca z odczuć wizualnych rozbudzała potrzebę zaspokojenia innych, bardziej bezpośrednich, np. dotyku. Im więcej zmysłów bierze udział w odbiorze (percepcji), tym silniej zapada w naszej pamięci, tym mocniejszy ślad pozostawia w naszej świadomości. Dotyk (podobnie jak zapach czy smak) pozwala uzupełnić informacje o przedmiocie. Jest on szczególnie związany z przedmiotem użytkowym. Ale w tradycyjnie pojmowanej rzeźbie, jej odbiór oparty jest na patrzeniu.